Rolstoeltennis werd in 1976 ontwikkeld in het revalidatiecentrum Rancho Los Amigos in Downey, Californië, door Brad Parks, een voormalige skiër die na een ongeval verlamd raakte, en zijn therapeut Jeff Minnebracker, die eveneens een rolstoel gebruikte. Zij werkten aan lichtere rolstoelen en namen de regel over dat de bal twee keer mocht stuiten, waardoor rolstoelgebruikers tegen valide tennissers konden spelen. Later organiseerden zij clinics en toernooien, waardoor de sport zich verder verspreidde; in 1980 werd de eerste US Open gehouden.

De Nederlandse speelsters Chantal Vandierendonck en Monique Kalkman groeiden uit tot vroege toonaangevende figuren in Europa. Rolstoeltennis was een demonstratiesport op de Paralympische Spelen van 1988, waar Vandierendonck goud en Kalkman zilver won, en werd in 1992 in Barcelona een volwaardige paralympische sport; de medailleposities waren toen omgekeerd. Vanaf 2002 werd de sport toegelaten tot de grandslamtoernooien en in 2016 volledig op Wimbledon. Volgens de beschrijving wordt de sport inmiddels op het hoogste niveau beoefend in 40 landen en zijn er binnen de internationale tennisfederatie 160 internationale toernooien. De Wheelchair Tennis Finals vonden tot en met zondag plaats in Barcelona, met meerdere Nederlandse deelnemers.