Marcel Levi, voorzitter van de raad van bestuur van de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO), sprak over manieren waarop de wetenschap een betere band met de samenleving kan krijgen en stelde dat burgers meer zeggenschap zouden moeten hebben. Ook ging hij in op kritiek dat wetenschappers progressiever en linkser zouden zijn, en op de staat van de wetenschap in Nederland nu hij aan een tweede termijn als NWO-voorzitter werkt.

Levi sprak daarnaast over de coronacrisis, vanuit zijn ervaring met het leiden van zeven ziekenhuizen in Londen. Hij beschreef de problemen die hij daar tegenkwam bij het op peil houden van de zorg en besprak de parlementaire enquête in Nederland. Volgens hem moest die niet ontaarden in het aanwijzen van schuldigen. Hij zei verrast te zijn geweest door de manier waarop ministers destijds over elkaar communiceerden. Ook kwam de ervaring van zijn moeder aan bod, die tijdens de Tweede Wereldoorlog meerdere onderduikadressen had, en de invloed daarvan op zijn jeugd en leven.