Corné van Zeijl stelde dat pensioenfondsen er niet langer van kunnen uitgaan dat beslissingen over wat goed is voor hun deelnemers onbetwist blijven. Duurzaam beleggen was voor pensioenbestuurders lange tijd bijna vanzelfsprekend, schreef hij, maar tegenvallende rendementen kunnen tot ontevredenheid onder deelnemers leiden.