De veertienjarige Boaz van Oort brengt een groot deel van zijn vakanties slapend door, kijkt series op zijn iPad en speelt online games met zijn VR-bril. Ook leert hij dagelijks Zweeds via Duolingo, ontwikkelt hij zijn eigen game en fietst hij op een niet-elektrische fiets naar school in Amersfoort.

Het verhaal schetst deze activiteiten als bewijs dat hij niet lui is, ondanks de tijd die hij gamend en slapend doorbrengt.