Een voorgestelde Nederlandse wet op draagmoederschap bleef uitgesteld, terwijl er in het land geen specifiek wettelijk kader voor de praktijk was. Naar verluidt kregen jaarlijks ongeveer 30 tot 50 gezinnen een kind met de hulp van een draagmoeder, en dat aantal nam toe. Dat leidde tot moeilijke situaties voor wensouders en draagmoeders. In de bespreking kwam ook de ervaring van Annemiek van Tilborgh aan bod. Zij was twee keer draagmoeder voor een goede vriendin en kreeg later spijt van de snelheid waarmee zij het juridisch ouderschap had opgegeven. De dilemma’s rond de uitgestelde wet werden besproken met draagmoeders, wensouders en kinderrechters.